Nawierzchnie przepuszczalne wokół domu

W przypadku aranżowania przestrzeni użytkowej wokół domu warto zadbać o to, by pełniła ona różnorakie funkcje, a tym samym podnosiła komfort i jakość naszego życia.

Przykładowo podjazd do domu lub garażu, miejsca parkingowe, chodniki i ścieżki, które często zajmują dużą część działki, najczęściej wykonane są z materiałów nieprzepuszczalnych (asfalt, beton). Zastosowanie nawierzchni przepuszczalnych wokół domu pozwala na przesiąkanie wody opadowej do gruntu i jej magazynowanie. Taka inwestycja przeciwdziała – w zależności od położenia działki – albo nadmiernemu osuszaniu terenu, albo lokalnym podtopieniom.

Obecnie dostępnych jest coraz więcej rozwiązań, które z jednej strony zapewniają przepuszczalność powierzchni, a z drugiej – jej wytrzymałość i trwałość. Jeśli, na przykład, zdecydujemy się na wykorzystanie żwiru do wysypania ścieżki w ogrodzie lub trawy do obsadzenia miejsca parkingowego, możemy wykorzystać kratki trawnikowe wykonane z materiałów pochodzących z recyklingu. Przepuszczają one wodę, a jednocześnie stabilizują nawierzchnię i sprawiają, że jest ona odporna na obciążenia.

Jak to zrobić?

Aby rozszczelnić nawierzchnie wokół domu, najlepiej zastosować naturalne materiały pozyskane lokalnie. Można wykorzystać żwir, kostkę lub bruk kamienny, a także odpowiednio dobrane płaskie kamienie (np. łupki odzyskane ze starych zabudowań), drewniane belki, bruk drewniany lub plastry drewna. Jeśli do budowy planujemy wykorzystać elementy drewniane, muszą one być odpowiednio przygotowane – zaimpregnowane (najlepiej impregnatem naturalnym, np. pokostem lnianym) oraz wysuszone. Budowa ścieżki z nawierzchnią przepuszczalną przebiega następująco:

Przygotowanie podłoża. Wzdłuż wytyczonej ścieżki usuwamy warstwę ziemi na taką głębokość, która pozwoli na ułożenie na niej wybranych elementów (i ewentualnie warstwy drenującej).

Warstwa drenująca. W przypadku ścieżki drewnianej lub ścieżki na glebie gliniastej (niezależnie od materiału, z którego wykonujemy ścieżkę) wysypujemy niewielką warstwę drenującą, np. żwiru i piasku.

Wyznaczenie krawędzi. Boki ścieżki ograniczamy krawężnikami (drewnianymi, betonowymi lub kamiennymi), co zapewni jej trwałość.

Układanie elementów tworzących ścieżkę. Elementy układamy blisko siebie i blisko krawężników, aby tworzyły zwartą i stabilną strukturę.

Stabilizacja ścieżki. Ścieżkę kilkukrotnie zasypujemy piaskiem, który wypełni szczeliny pomiędzy kamieniami lub belkami i ustabilizuje konstrukcję.